Zinklegering die sterftegoten is, is een precisie-gietmethode die hoge druk gebruikt om gesmolten metaal in een complex gevormde metaalvorm te dwingen. Het is een precieze gietmethode.
Er zijn veel na-verwerkingstechnieken voor aluminiumlegeringsproducten, voornamelijk inclusief het volgende:
1. Zandstoot wordt voornamelijk gebruikt voor oppervlaktereiniging. Zandstoten voor het schilderen (spuiten schilderen of plastic spuiten) kan de ruwheid van het oppervlak vergroten en bijdragen aan de verbetering van de hechting, maar de bijdrage is beperkt en niet zo goed als voorbehandeling voor chemische coating.
2. Passivering is een methode om het metaaloppervlak te transformeren in een toestand die niet gemakkelijk wordt geoxideerd en de corrosiesnelheid van het metaal uit te stellen.
3. Kleuring: er zijn twee hoofdprocessen voor het kleuren van aluminium: de ene is aluminium oxidatie -kleurproces en de andere is aluminium elektroforese kleuringsproces. Verschillende kleuren worden gevormd op de oxidefilm om aan bepaalde gebruikseisen te voldoen, zoals zwart voor optische instrumentonderdelen en goud voor herdenkingsmedailles.
Geleidende oxidatie (chromaatomzettingscoating) - gebruikt in situaties waarin zowel bescherming als geleidbaarheid vereist zijn.
4. Chemisch polijsten is een chemische verwerkingsmethode die de selectieve zelfoplossing van aluminium- en aluminiumlegeringen in zure of alkalische elektrolytoplossingen gebruikt om het oppervlak te nivelleren en het oppervlak te polijsten, waardoor het oppervlak ruwheid en pH vermindert.
Deze polijstmethode heeft de voordelen van eenvoudige apparatuur, geen behoefte aan voeding, geen beperking van de grootte van het werkstuk, hoge polijstsnelheid en lage verwerkingskosten. De zuiverheid van aluminium en aluminiumlegeringen heeft een aanzienlijke invloed op de kwaliteit van chemisch polijsten. Hoe hoger de zuiverheid, hoe beter de polijstkwaliteit en vice versa.
5. Chemische oxidatie: de oxidefilm is relatief dun, met een dikte van ongeveer 0,5-4 micron, poreus, zacht en heeft goede adsorptie-eigenschappen. Het kan worden gebruikt als de onderste laag van organische coatings, maar de slijtvastheid en corrosieweerstand zijn niet zo goed als anodische oxidefilms;
Het chemische oxidatieproces van aluminium- en aluminiumlegeringen kan worden onderverdeeld in twee categorieën op basis van hun oplossingseigenschappen: alkalische oxidatiemethode en zure oxidatiemethode.
Volgens de eigenschappen van de filmlaag kan het worden verdeeld in oxidefilm, fosfaatfilm, chromaatfilm en chromaatfosfaatfilm.
6. Sproeien: gebruikt voor externe bescherming en decoratie van apparatuur, meestal uitgevoerd op basis van oxidatie. Aluminium onderdelen moeten voorbehandeling ondergaan voordat ze schilderen om een sterke band tussen de coating en het werkstuk te garanderen. Er zijn over het algemeen drie methoden: fosfaten (fosfaatmethode), chroming (chroomvrij chroming) en chemische oxidatie.
7. Elektrochemische oxidatie, de apparatuur voor chemische oxidatiebehandeling voor aluminium- en aluminiumlegeringen, is eenvoudig, gemakkelijk te bedienen, heeft een hoge productie -efficiëntie, verbruikt geen elektriciteit, heeft een breed scala aan toepassingen en is niet beperkt door de grootte en vorm van onderdelen. De dikte van de oxidefilm is ongeveer 5-20 micron (de dikte van de harde anodische oxidefilm kan 60-200 micron bereiken), met hoge hardheid, goede hittebestendigheid en isolatie-eigenschappen en hogere corrosieweerstand dan chemische oxidefilms. Het is poreus en heeft een goede adsorptiecapaciteit.